«نصفه تیغ»


قطار می رود
     که گریه اش بگیرد.


مثل شاخه گل قرمزی که ...
                                        (-:بگیر!)
                                                  [نمی گیرد.]
همه جا را می گیرد
            سر و ته ِ تذکره الاولیا را   [غلط می نویسد.]
آن جا که  «گل گونه ی مردان خون ِ ایشان اثت.»
         با این قرمزی خون که همه جا را گرفته
                                             شیر ِ آب را باز کن تا فراموشم کنی.

در پنجره ی خیسی که از روبروت رد شد
                                     -خیلی وقت است-
                                              مردی که دست تکان نمی دهد
                                                                                  (-:مرده!؟؟)

 حالا تو هی بی خودی آه بکش
 (-:آه
   ه
   ه
   ه
   ه
   ه
   ه
   ه...)

روزنامه را که ورق بزنی 
                                     [نزن!]
با یک لب خند ِ رسمی ِ ۴*۳
 لطفن بلند تر بگو 
          (-:  سیب!
که باورم شود به درد ِ هم نمی خوریم

(-:نزن!)
               تا همه جا را نگیرد.
                                           (-:بگیر!)
عکس را بده ستونِ حوادث ِ روزنامه
شاید گریه اش گرفت.
                                                                    (-:گرفت؟)
 

/ 4 نظر / 6 بازدید
mohammad azarm

سلام شعر شما را بعدا در اتاق شعر قرار می‌دهم.

o

سلام

*

شعرتون همش کوره راهه .توش گم میشم.باکی حرفمیزنید؟.چرا تو کوره راهای شعرتون.انقد خار دارید پام خون اومد.

*

ميدونی خوبي يه راهه ژر خار چيه وبدی يه راهه صافو هموار.از وقتی کفشمو گم کردم .ياد گرفتم اگه پابرهنه باشم شايد يه راهه پر خار مجبورم کنه .گاهی زانومو بغل کنمو و بشينم.ولی خارای ريز ودرشت درد رو ياد ميدن.سرعتو ازت ميگيرن.تو همه چيزو اون طور که هست مي بينی واونطور که بايد باشه نگاه ميکنی واونوقته که يه مکاشفه ی بزرگ رو اغاز ميکنی.همه چيزا باهات حرف ميزنن ورازی رو که بايد بهت ميگفتن ميگن .شايدبرای هميشه تو بهت بمونی .شايدم حرف زدن يادت بره .ولی...........