شاید یک اتفاق باشد


منزل
قديما
چاپار
 

۱۳۸٢/٦/۳۱

 

 

 

سلام!

 

يک غزل..

 

چيزي به اسم دل  اگراينجا نمي گذاشت،

سيبي ميانِ دامنِ حوّا نمي گذاشت،

 

آدم که« مغز کله ي خر» را نخورده بود

انسان به سمت واژه ي«زن» پا نمي گذاشت.

 

مي گفت يک نفر، که خدا بعدِ خلقتت

چيزي کشيد رويِ  تو ، حتّا نمي گذاشت_

 

يک پنجره به سمتِ شما منتشر شود

از چشم ها يِ دوخته ام تا... 

 

نمي گذاشت از رويِ تان کپي کنم و مثلِ يک غزل

 يا يک سپيد چاپ کنم يا ....

نمی گذاشت. نه! او نمی گذاشت .«تو» را جمع در« من» ام

حل کرده  مثل حاصلی از  «ما»....

 

نمی گذاشت.

 

می خواست مثل مادر پيرم   خدای ِ تو

شايد هنوز خوبی ما را ... نمی گذاشت

 

من اعتراف می کنم آدم نمی شوم

«من احمقم  ، خرم،سگم...»                               ... اما نمی گذاشت

 

من گفته بودم :«عاشقم.» و گفته بود کاش

سيبی ميانِ دامنِ حوّا نمی گذاشت.

 

                                         4/6/82

 

 

     وَ  ...

 

 

 

 

 

(1)

وقتي چشم های ِ خدا هم نگاهش نکردند

            و پيش ِ زل زده ي ِ آينه صورتش را« باطل شد» کرد

                        و رنگِ تکراريِ لبش را پاک کرد

                                    داشت شبيهِ عروسکِ ماتيک خورده مي شد

 

حالا

            پشتِ ويترين ِ نسر  ِشهر

                        سنگيني ِ هزار چشم ِ دودي

   صورتَش را قنديل مي زند.

                                                  1/2/81

 

 

(2)

 

شبانه...

 

آنقدر سبک بود که

 وقتي بال هايش را باز کرد

                    جاذبه ي ِ زمين شکست.

 

 

 

 

اما ديشب

            که به تيرک چوبي گره مي خورد

                                    سنگين شده بود

       و داشت سنگين تر مي شد

             لحظه

                   به

                        لحظه

سرب

       به

         سرب

                                   9/2/81

 

 

 

 
 

فاضل گنجی

 

 
L O G O

شماره بازديد

وضعيت من در ياهو

پيوند
pedramp.persianblog.ir
از عرياني يك تنهائي
فاطمه روشن
غزل پست مدرن
پاینده
تاملات نابهنگام
من دات زن
آریادنه

 
[ منزل | قديما | چاپار ]