شاید یک اتفاق باشد


منزل
قديما
چاپار
 

۱۳۸٤/۳/۱٦

 

 

 

«نصفه تیغ»


قطار می رود
     که گریه اش بگیرد.


مثل شاخه گل قرمزی که ...
                                        (-:بگیر!)
                                                  [نمی گیرد.]
همه جا را می گیرد
            سر و ته ِ تذکره الاولیا را   [غلط می نویسد.]
آن جا که  «گل گونه ی مردان خون ِ ایشان اثت.»
         با این قرمزی خون که همه جا را گرفته
                                             شیر ِ آب را باز کن تا فراموشم کنی.

در پنجره ی خیسی که از روبروت رد شد
                                     -خیلی وقت است-
                                              مردی که دست تکان نمی دهد
                                                                                  (-:مرده!؟؟)

 حالا تو هی بی خودی آه بکش
 (-:آه
   ه
   ه
   ه
   ه
   ه
   ه
   ه
...)

روزنامه را که ورق بزنی 
                                     [نزن!]
با یک لب خند ِ رسمی ِ ۴*۳
 لطفن بلند تر بگو 
          (-:  سیب!
که باورم شود به درد ِ هم نمی خوریم

(-:نزن!)
               تا همه جا را نگیرد.
                                           (-:بگیر!)
عکس را بده ستونِ حوادث ِ روزنامه
شاید گریه اش گرفت.
                                                                    (-:گرفت؟)
 

 
 

فاضل گنجی

 

 
L O G O

شماره بازديد

وضعيت من در ياهو

پيوند
pedramp.persianblog.ir
از عرياني يك تنهائي
فاطمه روشن
غزل پست مدرن
پاینده
تاملات نابهنگام
من دات زن
آریادنه

 
[ منزل | قديما | چاپار ]